بچه های خیابانی بچه هایی هستند که به آرزوهای خو د نمی رسند. ودر کودکی به جای بازی و شادی بلید کار کنند. خرج و مخارج خانه و خانوادهخود را به دست آورند تا چیزی بخورند و نمیرند در زندگی اشان داشته باشند تازنده بمانند.ما باید به انها کمک کنیم تا در شادی ها و غم های آنها با خودمان و همه بچه ها با هم شریک باشیم. مردم باید به انها کمک های زیادی بکنند تا حداقل حقوق خودشان یا پدرات آنها به حد حقوق یک زندگی انسانی برسد آنها شغل های مختلفی دارند مانند:

ته چهره صورت هایشان همه شبیه به هم است این کودکان کار و خیابان همه به صف شده وبا لباسهای مندرس و صورت های آفتاب سوخته شان این سورود را می خوانند ..

ای انسانها در زندگی باشید باهم مهربان کنید باهم برابری باشید  باهم هم زبان

فکرش را هم نمی توانید بکنید که ترانه شادی یونیسف به گوش بچه های کار و خیابانی کشورمان رسیده باشد ای انسانها گرد هم ائید نغمه سرائید در بر هم بادست یگانگی بیفکنید دیوغم بجز کاور قرمز رنگشان که روی آن نوشته بود روز خهانی کودک هیچ رنگ شاد و خوشایندی در بر نداشتند صورت های کدر و دست های سیاه سوخته شان نشان میداد که دست های این کودکان خوب به کار آشناست ادامس فروشی در خیابان واکس زنی روز نامه فروشی و شاید بد تر از همه کاردر کارگاه های قالی بافی و کوره پزی کسی چه میداند کخ بر این کودکان چه میگزرد

شعار هایی برای کودکان

وقتی وارد پارک لاله شدیم یک مقوا روی آن شعار نو شته شده بود جلب توجه می کرد کودکی مارا به ما بر گردانید وروی آن فلشی که رهگذران را به سمت محوطه پارک لاله هدایت می کرد . به سمت فلش که می رفتی شعار دیگری روی مقوا دیگری میدیدی کار کودکان مایه ننگ بشریت است .

از دور گرد همایی کودکان کار و خیابانی را می شد دید. نزدیک به۵۰۰ نفر دور تا دور محوطه آمفی تاتر نشسته بودند . آنهایی که با لباس های شیک و سرو صورت آراسته در گرد همایی شرکت کرده بودند کودکانی نحیف با صورت های تکیده کخ هیچ نشاط کودکی در آنها دیده نمی شد قابل تمیز بود . فقط تعدادی از انها با آبرنگ ثورت های خود را شبیه به دلقک های گریان در  اورده بودند تا به تمامی کسانی که حقوقی برای کودکان به رسمیت نمیشناختند ریشخند بزنند تعدادی از بزرگتر های خوش پوش و آراسته پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود : کار کودکان تحصیل است  تحصیل رایگان حق کودکان است کار فرصت تحصیا را از ما میگیرد و ...

و گروه سرود کوچکی که آن بالا میخوانند

چه دنیای قشنگی  دنیای رنگارنگی ... دنیای ما بچه ها دنیای صلح و صفا...

 ((گرد همایی کودکانه))

دخترک ۱۱ سال داشت ولی ۱۴ سال نشان میداد . بسته آدامس را در دست گرفته بود و با التماس از رهگذران می خواست که یک بسته از او بخرند . مرد درشت اندامی با موهای سفید و دست های قوی بازوی دخترک را چسبید (( وایسا ببینم چه کار می کنی پول میخوای ؟)) یکی از دستانش را به بهانه اینکه پول بر می دارد از جیب بیرون کشید و محکم به صورت دخترک کو بید . (( دخترک ولگرد چه کار می کنی ...)) پول هلای خورد را از جیبش بیرون کشید و همه را در جیب خود گذاشت. دخترک فریاد میزد و می گفت:((پولمو بده گدایی که نمیکنم آدامس می فروشم )).با این حرف یک باره دیگر مرد بخ صورتش کوبید.((پولم رو بده من از صندوق صدقه واجب ترم )) و بعد همه چیز ساکت شد.صدای تشویق مردم بلند شد . نمایش بچه های خیابان عین همان واقعیتی بود که ما هر روز در کوچه و خیابان با ان مواجه هستیم.